Stories

झरी परिरहेको थियो, ऊ झ्यालबाट बाहिर हेरिरहेकी थिई। टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो। बगिरहेको झरीभन्दा भित्रको आँसु बढी भारी थियो। वर्षौं भयो, त्यो मान्छे फर्किएको छैन। न कुनै चिठी, न खबर। तर हरेक झरीमा ऊ फर्किन्छ – सम्झनाको खोलो भएर। झ्यालबाट टोलाउँदै हेर्नु उसको बानी बनिसकेको छ, कुनै न कुनै दिन त्यो आकृति फेरि देखिने आशामा।उसले हातमा समातेको चिया चिसो भइसकेको थियो। चियाका बाफ हराएर गइसकेका थिए, जस्तै उसका सपना। उसका आँखामा झरीको प्रतिबिम्ब थियो – बाहिरी नभई भित्री। एकपटक उसले लेखेकी थिई – 'झरी माया हो, जुन कहिल्यै रोकिँदैन, बस भिजाउँछ… चुपचाप।' त्यही चुपचाप भिज्न उसलाई अहिले पनि मन पर्छ। मनको भारी बोकी ऊ फेरि डायरीको अर्को पाना खोल्छे, नयाँ सुरुवात गर्ने साहस संकलन गर्दै।झरी अझै परिरहेको छ, तर अब ऊ भित्र मात्र एक्लो छैन। ऊ लेख्दैछे, भुल्दैछे, र बनाउँदैछे — सम्झनालाई शब्दहरूमा रूपान्तरण।टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो। टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो।टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो। टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो।

काठमाण्डौंको भीडमा हराएर, उसले आफैंलाई फेला पार्‍यो। किताबको पसलमा उभिएको त्यो अनजान अनुहारसँग एकछिनको मुस्कान साट्दा, मनमा अनेक कथा बुनिन थाले। कहिलेकाहीं, छोटो भेटले लामो प्रभाव पार्छ।

उसले मनको कुरा भन्न कहिले सकिन। शब्दहरू उसलाई धोका दिन्थे। पत्र लेख्थी, तर पठाउँदिन। प्रत्येक पत्रमा आशा हुन्थ्यो, शायद भोलि उसले पढ्नेछ। त्यही अधुरो पानाहरूमा उसले जिन्दगीका कहानीहरू कोरिरहेकी थिई।

बिहान उठ्दा, आमा तातो चिया लिएर आएकी थिइन्। उसले मुस्कान फ्याल्यो, आमा थकित अनुहार लिएर फर्किइन्। सधैं हाम्रो लागि काम गर्ने आमा कहिल्यै थाक्दिनन् भन्ने लाग्छ, तर उनीहरू पनि मान्छे नै हुन् नि।

एकपटक गाउँको मेलामा उसले देखेको थियो — रंगीचंगी झण्डाहरू, रमाइलो गीतहरू, अनि हाँस्ने बालकहरू। त्यो दिन ऊ पहिलोपटक हाँसेकी थिई। कहिलेकाहीँ साना क्षणहरू जीवनको सबैभन्दा रमाइला क्षण हुन्छन्।

सहरको कोलाहलबाट टाढा, त्यो सानो झुपडीमा बस्ने परिवार खुसी थिए। धेरै थिएन उनीहरूसँग, तर जुन कुराहरू आवश्यक थिए, त्यो थियो – माया, सहयोग, र आत्मसन्तुष्टि। आज ऊ त्यही सानो घर सम्झेर मुस्कुराउँछ।

बाल्यकालको याद अझै पनि ताजै छ। पाखा पखेरामा दौडिनु, आमाको कराउनु, साथीहरूका नमीठा ठट्टा – ती सबै अब सम्झनामा मात्रै छन्। समयले त तस्बिरहरू बिर्सन्छ, तर मन कहिल्यै भुल्दैन।

विद्यालयको पहिलो दिन, नयाँ युनिफर्म, नयाँ झोला, तर पुरानै डर। शिक्षकको डरले होइन, नयाँ साथीसँग नबोल्ने डर। तर आज ती साथीहरू जीवनका अमूल्य हिस्सा बनिसकेका छन्। सुरुवात सानो थियो, कथा ठूलो बन्यो।