Ram ko Katha

झरी परिरहेको थियो, ऊ झ्यालबाट बाहिर हेरिरहेकी थिई। टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो। बगिरहेको झरीभन्दा भित्रको आँसु बढी भारी थियो। वर्षौं भयो, त्यो मान्छे फर्किएको छैन। न कुनै चिठी, न खबर। तर हरेक झरीमा ऊ फर्किन्छ – सम्झनाको खोलो भएर। झ्यालबाट टोलाउँदै हेर्नु उसको बानी बनिसकेको छ, कुनै न कुनै दिन त्यो आकृति फेरि देखिने आशामा।उसले हातमा समातेको चिया चिसो भइसकेको थियो। चियाका बाफ हराएर गइसकेका थिए, जस्तै उसका सपना। उसका आँखामा झरीको प्रतिबिम्ब थियो – बाहिरी नभई भित्री। एकपटक उसले लेखेकी थिई – 'झरी माया हो, जुन कहिल्यै रोकिँदैन, बस भिजाउँछ… चुपचाप।' त्यही चुपचाप भिज्न उसलाई अहिले पनि मन पर्छ। मनको भारी बोकी ऊ फेरि डायरीको अर्को पाना खोल्छे, नयाँ सुरुवात गर्ने साहस संकलन गर्दै।झरी अझै परिरहेको छ, तर अब ऊ भित्र मात्र एक्लो छैन। ऊ लेख्दैछे, भुल्दैछे, र बनाउँदैछे — सम्झनालाई शब्दहरूमा रूपान्तरण।टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो। टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो।टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो। टप टप झर्ने पानीका थोपा उसको बाल्यकालका यादहरू बोकेर आइरहेका थिए। सडक सुनसान थियो, मानिसहरू आ-आफ्नो ओत लाग्ने ठाउँमा ओभिएको बेला, ऊ भने भित्रैभित्र बगिरहेकी थिई। उसले एउटा पुरानो डायरी खोली। पहिलो पानामा एउटा नाम थियो, जुन उसले धेरैपल्ट मेट्ने प्रयास गरेकी थिई, तर प्रत्येक चोटि त्यो अझ गहिरिएर देखिने गर्थ्यो। त्यो नामसँगै जोडिएको एउटा आवाज उसको कानभित्र अझै गुञ्जिरहन्थ्यो — 'झरी मन पर्छ, किनभने यो मनको आँसु लुकाउँछ।'त्यो दिन जब उसले उसलाई अन्तिमपटक देखेकी थिई, त्यही झरी परिरहेको थियो। हात समातेर भनेको थियो, 'एक दिन सम्झेर रुनेछौ।' त्यो वाक्य आज पनि उसको मनमा ढुसीझैं बसिरहेको थियो।